BEKLEMEYE ALINMIŞ GÖNÜLLER

İstanbul ve sen...

2009-06-08T18:56:00.001-07:00

Yine bir gece vaktiydi çığlıklar geliyordu kulağıma. Bitirme tezini bitirmenin o hazin yorgunluğuyla birlikte bitirdikten sonraki günlerim geliyordu aklıma. Trabzonlu günlerimin artık bitip, İstanbullu günlerimin sonsuza dek bitmeyeceğini düşünüyordum. Öbür yandan vücudumun yarısını zapt etmiş olan sen de çıkmıyordun aklımdan İstanbullu günlerimi düşündüğümde, Trabzonlu günlerime nazaran…

Geleceğimi düşünmeyi bu kadar zor kılan neydi, sen miydin yoksa geleceğimin belirsizliği olan sen mi?

Sensizliği bu kadar zor kılan neydi, ben miydim, yoksa içinde sana olan sevgisiyle patlamayı günbegün sabırsızlıkla bekleyen bir volkan besleyen yüreği olan ben mi?

İstanbul bileti alma vakti geldi,
Beni benden alan,
Senden ayırmayan,
Gönlümdeki engel tanımayan seldi.
Bitmeyen, tükenmeyen maniler önümde engeldi,
Ama bilmezler ki;
Gönlümdeki selin önüne tek engel var,
O da eceldi,
Ki o da yetmezdi,
Ecel önünü alsa bile gönlümdeki selin,
Ahrette alacak varsa gönlümden sevgini,
O da RABBİM’di.

Bir resim, bir ses, bir de çaresizlik...

2009-06-02T13:33:00.000-07:00

Galiba bittiğim anın resmini görür gibiyim. Umutsuzluk orkestrasının çaldığı müzik kulaklarımın içinde çınlıyor sanki. Ellerimin “o” olmadan doldurulamaz boşluğu, rahatsız ediyor artık benliğimi ve acaba ne olabilirdi bu içimdeki sensizlik mi, sessizlik mi yoksa çaresizliğin daha da çaresizleştiren o melun sesi mi?

Bugünün şiiri…

Bir resim çizdim az önce,
İçinde tabii ki sen vardın,
Ve güzel olduğunu düşündüm kendimce…
Bir ses duydum az önce,
Senin sesindi ama titretiyordu içimi,
Çaresizce…
Yapılacak şeyler çok azdı belki de,
Belki de kendimi kandırıyordum sadece,
Sesine doğru gidiyordum,
Ancak sana ulaşmak ne mümkün,
İlerledikçe artıyordu çaresizliğim,
Anladım ki;
Bitmeyecekti sensizliğim, sessizliğim.

Biliyorum!!!

2009-05-31T14:56:00.000-07:00

Yeni yeni sorular beliriyor kafamda. Aslında hep aklımda olan soruları şekillendirip bir daha soruyorum kendime sanırım. Çünkü bunlar cevabını benim dahi alamadığım sorulardı. Cevapları, soruların oluşmasını sağlayan kişi bile bilmiyordu, belki de buydu cevapsız soruların sebebi.

Herkes bana sorup duruyor; neden bu kadar üsteliyorsun? Yeter artık diyorlar. Deli diyor pek çoğu bana. Olmayacak bir şeyin ardından bu kadar koşturmak sadece sana zarar verir diyorlar. Ama hepsi utanacak bir gün, biliyorum. Bir gün dönecek yariM bana, biliyorum. Benim en son kaldığım yerde, beni en son bıraktığı yerde; adliyenin önünde beni bulacak, biliyorum. Aynı o günkü gibi sıkı sıkı sarılacak bana, biliyorum.

Çünkü öyle bir sevda ki bu bendeki; yüreğime sığdıramıyorum.

Bugünün fizik kurallarına aykırı şiiri…:)

Biliyorum!
Gözlerindeki şelale bir gün bana akacak,
Biliyorum!
Sözlerindeki olumsuzluk ırmak olup, dilinden kopacak,
Biliyorum!
Yüreğindeki dört yolun her yolu bana çıkacak,
Biliyorum!
Oksijenim olacaksın benim,
Biliyorum!
Karbondioksite dönüşmeyen hücrelerimde,
Biliyorum!
Yanacaksın yangınımda bir gün,
Biliyorum!
Belki fiziğe vuracaksın sevdanı,
Biliyorum!
Eğik atış yapacaksın yüreğime,
Biliyorum!
F kuvvetim olacaksın tekrar,
Biliyorum!
Momentum ağlayacak sevdamızın çekim kuvvetine,
Biliyorum!
Suyun kaldırma kuvveti dayanamayacak sevdamızın ağırlığına,
Biliyorum!
Arşimet mezarından kalkıp “evreka” diyecek aşkın kaldırma kuvvetine,
Biliyorum!
Belki de kimyaya vurursun sevdanı,
Biliyorum!
Hiçbir reaksiyon dayanamayacak enerjimize,
Biliyorum!
Hiçbir kimyasal bozamayacak kimyamızı,
Biliyorum!
Bana döneceksin ve matematiğe vuracağız sevdamızı,
Biliyorum!
Birlikte çarpılacak, birlikte toplanacağız,
Biliyorum!
Birlikte bölüneceğiz, birlikte çıkarılacağız birbirimizden,
Biliyorum!
Yuvamızın hipotenüsü olacaksın bir gün,
Biliyorum!
Eşkenar dörtgen evimin, en EŞ kenarı sen olacaksın,
VE BİLİYORUM!
Yüreğinden gelen çekim kuvvetini,
Benimkiyle toplayacak,
Gözlerinden akan şelaleyi gönlümde durduracak,
Ve hayatın momentumuna ihanet edercesine bana koşacaksın,
Biliyorum!

Kalemim kırılmak üzere...

2009-05-30T13:26:00.000-07:00

Sana yazabilecek daha neyim kaldı. Bunları acaba senin için mi yazıyorum kendim için mi? Yoksa şiir miydin içimde… Bundandır belki ağzımdan senden başka bir şey çıkmıyor, senden başka bir şey yazamıyorum, senden başkasını yakıştırmıyorum yazdıklarıma. Yine sana yazıyorum, yine sana…

bugünün şiiri...

Benimki bir sevda senfonisiydi,
Yare uzanan, ondan ayrılmayan,
Onun bir türlü duyamadığı,
Ama gönlünde yankılanan.

Aymazlık bu benim ki...

2009-05-28T14:04:00.000-07:00

Senden vazgeçmek için yapabileceğim daha ne kaldı bilmiyorum. Aymazlık mı bu benimki yoksa gidişinin verdiği acı mı?

Dün demiştim ya; keşke karşımdakinin aklından geçenleri bilebilsem diye, en çok senin aklından geçenleri merak ediyorum. Hakikaten bu kadar vefasız mıydın? Hiç mi sevmemiştin beni, hepsi yalan mıydı? Sen gittin, peki ben güneşsiz ne yaparım hiç düşündün mü? Hayatta herkesten gördüğüm hayırsızlığı senden gördüğümde olabilecek yıkımı tasvir edebilir misin?

Edemezsin… Hep diyorum ya; anca arkana bile bakmadan çeker gidersin ve susarsın ‘belki unutur’ diye.

Bugünün şiiri… zamanında bir arkadaşım için yazmıştım, bugün sizinle paylaşayım.

Gün açarken ayın ne işi var gökyüzünde,
Üzülme aç gözlerini, bak güneşe,
Ne yalan, ne dolan vardır güneşte,
Ay ise aldatır adamı,
Ya kümese sokar, ya kafese.

Ağlarsa anam ağlar...

2009-05-27T15:44:00.000-07:00

Bazen insanların içinden geçenleri görmek istiyorum. Acaba söylediği gibi mi düşünüyor, yoksa söylediklerinin yakınından dahi geçmiyor mu?

Benim hakkımda ne düşünüyor acaba, yoksa öğrenmesem daha mı iyi? Acaba benim hakkımda düşünülenleri kaldırabilir miyim?

Emin olun, en güvendiğiniz insan dahi sizin aleyhinizde neler geçiriyor içinden. Ondan çok düşündüm karar verdim; ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar dedim. Siz de çekinmeyin siz de söyleyin…

Bugünün şiiri…

Sesini duymak yüzünü görmekti özlemim,
Hataların sonucunu ödemekti sitemim,
Kaldıramazdı yürütemezdi bunu benliğim,
Bu yüzdendi sensizliğim sessizliğim.

Hani olmaz ya mümkünatı yok ya,
Benimde artık inancım kalmadı ama,
Pişman olurda dönmek istersen geri,
Bilmelisin ki hep bekliyor olacağım seni.

Ölesiye, veresiye...

2009-05-26T15:31:00.000-07:00

Bazen yanmak gerekir, yanılması gerektiğinde, kaçmamak olacaklardan, kaderin oyunlarından…

Ne kadar yanılması gerekiyorsa o kadar yanmak ki; sevmek ölesiye ya da sevmemek veresiye…

‘yariM’ mi, yarım mı, yoksa daha mı fazlası…

Bugünün ölesiye yazılmış veresiye olmayan şiiri…

Önce yariM oldun, sonra yarım, niye?
Kurban ettin bizi küçücük bir maniye,
Suçum neydi, sevmek mi ölesiye?
Yokluğun içimde yazıldı ta ebediyete…

Önce yariM oldun, sonra yarım, niye?
Sen, senlikten çıktın, sitemim sevgiliye,
Suçum neydi, sevmemek mi veresiye?
Yaktın, yandım, yandım ölesiye…

Derdi neydi?

2009-05-25T14:51:00.000-07:00

Hepimizin derdi hayatla, hayatımızda olanlarla, ona layık olamayanlarla, bizi yakanlarla, yakılmamıza yardım edenlerle…

Hepimizin derdi dostlarla, aslında dost olmayanlarla, size nazire yaparcasına olmayı beceremeyenlerle…

Ve hepimizin derdi sevdayla belki, yaşananlarla daha sonra ve yaşanamayanlarla tabii ki…

bugünün şiiri...

Derdi neydi sevdanın, bilemedim,
O olmadığında görmedim, işitmedim,
Ondan gayrı sevmedim, sevemedim,
Onsuz ateşte yanmadım, yanamadım.
Ve derdi neydi hayatın, anlamadım.

Şiir yazmak...

2009-05-23T16:08:00.000-07:00

Bir dörtlük bazen çok şey ifade eder insana. Tüm hayatını o dörtlükte bulabilir bazen. Bazen tek satırı bile yeterli olur.

İnsanın kendini en güzel ve açık bir şekilde ifade etme şeklidir, şiir yazmak… Her şey o kadar sadedir ki onun içinde. Kendi yazdığınız bir şiiri dahi her okuyuşunuzda farklı manalar bulursunuz. Daha da yazasınız gelir, yazdıkça yazarsınız. Sevdanızı, siteminizi, özleminizi, nefretinizi…

Söylemeye çalıştığım; içinizdekileri satırlara dökün, hiçbir kural tanımadan. Yazdıkça göreceksiniz artık kurallar size uymaya başlayacak. Hem geçmişinizi hatırlayıp, geleceğinize yön vermek adına, hem de yazdıklarınızı başkalarıyla paylaşmak ve onların yazdıklarınızda kendilerini gördükleri andaki yüz ifadelerini görebilmek adına ve o anda içinizi saran mutluluk duygusunu hissedebilmek adına yazın. Hıncınızı sayfalardan alın, derdinizi onlar çeksin, ona sövün, gerekirse parçalayın. Yeter ki beyaz bir kağıda yapın, onun bir yenisi bulunur, ama canını yaktıklarımızın yenisi bulunmaz…

bugünün herkese birşeyler anlatmasını umduğum şiiri...

Bir yaren sevilmeye değerdir, sevmeyi bilene,
Bir dost bulunmazdır, kardeşim diyebilene,
Bir ana sultandır, saygı gösterebilene,
Ve bir dörtlük çok şey anlatır aslında, okumayı bilene.

Kendim ettim, kendim buldum...

2009-05-22T13:06:00.000-07:00

Hayatla barışması gerekir bazı zamanlarda insanın. Sevdiğini kıracak olsa bile, ona inananları hayal kırıklığına uğratacak olsa bile. Tabii ki seçim her zaman bize aittir. Hayatımız mı, yoksa bize inanlar mı?

Eğer pişman olmak istemiyorsak, hayatın bizi yönlendirdiği yoldan sapmamalıyız. En azından ‘kendim ettim, kendim buldum’ deme şansı tanır bu seçenek bize. Ancak bize inanları seçtiğimizde, hele ki bunun üstüne sendelersek hayatta, işte o zaman etrafımızda suçlu aramaya başlarız. Sanki bu yola girmeye karar veren biz değilmişiz gibi.

Siz, siz olun hayatın sözünü dinleyin, öğrettiklerinden şaşmayın. Birilerinin hayalleri yıkılacak diye hayatınıza yön vermeyin. Yanlış bir yöne saptığınızda onların değil sizin hayatınız yanacak ve size inanların hiçbirisi yanınızda olmayacak…

Bugünün şiirine geçelim. Umarım beğenirsiniz.

Transit yolu bir türlü bulamadım hayatta,
Çevre yoluna talim ettim sürekli,
Her kazadan sonra küllerinden toparlanmak gerekli
Çakıldan geçilmeyen engebeli yollarda.

Rahat varmış...

2009-05-21T14:42:00.000-07:00

Bitti, sonunda birisi daha gitti hayatımdan, hem de bu sefer sonsuza kadar, gerişi dönüşü olmaksızın. Ama buna ihtiyacım varmış, onu hissettim konuştuktan sonra ve ilk defa gidenin boşluğunu hissetmiyorum. Her ne kadar üniversitedeki hayatım neredeyse onun üzerine kurulu olsaydı da...

En son lafı lanet olsun seninle arkadaşlık yaptığım güne oldu. Ama o anda hayatındaki tek gerçek arkadaşını kaybettiğinin daha farkında değildi. O lanet ediyordu, ben ise edemiyordum. Çünkü o günü hatırlamıyordum, öyle bir günün varlığından haberim yoktu artık. Hatta onu da hatırlamıyordum, ‘o’ kimdi?

Size tavsiyem hiç kimseye hak ettiğinden fazla değer vermeyin. Ben bugüne kadar hiç akıllanmadım, hep hayatın öğrettiklerinin tersini yaptım, ‘belki bu sefer yanılıyordur’ diye ama hep haklıydı, bundan sonra da öyle olacak…

bugünün şiiri...

Hayata zıt gidenlerin sonu ortada,
Gerek yok zulüm görmeye bu handa,
Dünya aslında etrafında dönen bir ada,
Sonumuz ortada, yerimiz orda.

Arkadaş mı? Benden ırak, ALLAH'a yakın...

2009-05-20T14:15:00.000-07:00

Yıllardır süren bir dostluğum vardı. Ama tek taraflıydı. Sanki ben onun yıllardır peşinden koşuyordum, o bana pas vermiyordu. Böyleydi bizim arkadaşlığımız. Bugüne kadar hiçbir karşılık beklemedim arkadaşımdan yaptığım hiçbir şey için. Yukarıda Allah var, o da hiçbir zaman karşılık beklememiştir. Ancak onun öyle bir yapısı vardı ki; hiç kimse çözemiyordu onu, ben dahi yıllardır tanımama rağmen çözemedim hala… Ama hep değer verdim arkadaşıma, hep göz yumdum yaptıklarına, hep görmemezlikten geldim. Üniversite hayatımdaki her şeyden önde tuttum. Ne yaptıysam bir türlü yaranamadım. Sevdiğim kızın bile önüne aldım bazen. Hep sen bana çok değer veriyorsun derdi. Ben duymazlıktan gelirdim. Ama sonunda bana bunu da yaptıklarıyla anlattı. Bana ‘Hanefi, ben hep hayatta kazık yedim, sakın sen de bana kazık atma’ derdi. Ama hep kendi kazıklarını görmezden geldi benimle birlikte.

Bazen isyan etmek istiyorum, neden hayatta hep değer verdikleri zarar verir insanlara, canlarını acıtır? Neden yapılanlar göz önüne alınmaz da yapılmayanlar gözüne sokulur insanın?

Ama ben daha fazla katlanmayacağım. Virgül koymaktan bıktım arkadaşlığıma, yarın son noktayı koyacağım. Gözlerinin içine bakıp artık umurumda olmadığını söyleyeceğim ve bir insanı daha çıkartacağım hayatımdan.

Arkadaşlık, dostluk yalanmış, kardeşlik diye bir şey yokmuş hayatta…

Ahh… Arkadaşım hep bana şakayla herkese şiir yazıyorsun, bana hiç yazmıyorsun derdin. Bari bu isteğini de yerine getireyim dedim. Kısa oldu ama her şeyi özetliyor. İdare et artık…

Her şey boş, her şey filan falanmış,
Ne ben kalırım, ne sen kalırsın ayakta
Arkadaşlık, dostluk yalanmış,
Kardeşlik diye bir şey yokmuş hayatta.

Yalnızlık...

2009-05-19T10:59:00.000-07:00

Yalnızlıktı doğduğumuzdan beri kimliğimizde yazılı olan en sadık dostumuz ama kabullenemedik. Hayatımızın hiçbir evresinde onun bize sadık kaldığı gibi ona sadık kalamadık. Hep terk ettik yalnızlığımızı yalnızlığına ve ne zaman ondan ayrılsak acı çektik. Ama akıllanmadık illa da yanmak istedik. Yalnızlıkla bizim aramızda et ile tırnak ilişkisinden daha bağlı bir ilişki olduğunu göremedik. Sonunda tabii ki de ona döndük, en sadık, en vefakar dostumuza… son nefesimizi verdikten sonra dahi kabirde bile bizi yalnız bırakmayacak dostumuz yalnızlığa…

Bugünün şiirine geçelim.

Beni sensiz, seni bensiz bırakma ne olursun,
Sen bensiz hayat yolunda yorulursun,
Bıçak gibi keser fark edemezsin olanları,
Aslından çok duydun böyle yalan ve dolanları.

Sevda peşinde koştuk hayat boyu,
Sevgililer edindik bilmem kimin soyu,
Ben sende, sen bende buldun hayat suyu,
Görmedik biz böyle güzel, böyle tatlı huyu.

Yanıldık, hata yaptık, sevdaya düştük,
Sevda yolunda kah küstük, kah ölesiye üşüdük,
Bilemedik, göremedik gerçek yüzünü hayatın,
Nihayetinde bulduk birbirimizi
Canına okuduk aşkın…

Mecburi zayıflama...

2009-05-18T12:12:00.000-07:00

Ömrüm boyunca nefret ettim bitki çaylarından, zayıflama çaylarından…Vaat ettikleri şeyleri yaptıklarını düşünmemiştim. Ama yaşananlar, yaşatılanlar inanmadığınız şeyleri de bir bir önünüze koyup onlara inanmanızı da sağlıyor. Bazen tüm her şeyinizi ilk celsede boşamanız gerekiyor, bazen de hayatınıza bir tutam zayıflama çayı katmak zorunda kalıyorsunuz; boşayamadığınız duygularınızdan kurtulmak adına…

bugünün zayıflama çayı etkili şiiri...:)

Sevgimin son demini de kattım;
Sevdamın mecburi zayıflama çayına,
Şekeri ilk defa 1 tane attım,
Farkında olmadan girmişiz ayrılık ayına.

Bir parça sevda için denizlere açıldım,
Mecburi dediğim ayrılık ayında,
Adını duyduğum da bir adım kenara kaçıldım,
Bir tane yaprak kalmamış sırtımızı dayadığımız kayında.

Aşkımıza vermeden önce arayı,
Yani sevdamızın gülü solmayınca,
Neyleyim köşkü, sarayı,
İçinde sallanan yar olmayınca.

Alınyazısı...

2009-05-17T11:09:00.000-07:00

Bugünümüz hep yarını gösterdi. Ama biz bir türlü göremedik, görmek istemedik. ‘Yaşananlar yaşanacakların göstergesidir’ derler ya çok doğru söylemişler. Ancak ne zaman göz önüne alınacak bu söz insan hayatında bilinmez.

Ne zaman gözümüzün önündeki güzellikleri görüp anlamaya çalışcağız ve yanlış olan yoldan çark edeceğiz? Ne zaman alınyazımıza aykırı davranmayı bırakacağız?

Şimdi bazı sesler duyar gibiyim ki şöyle diyorlar; nereden bilelim alınyazımızda olan nedir? Hemen cevaplayayım; Allah insanın önüne yanlış yollardan sakınması için çok defa kapılar açar ve bunlar tam olarak alınyazımıza giden yollardır. Yani yol haritamız çizilidir aslında ama yapılacak olan şeyler bize bağlıdır. Ya transit yolu seçeriz, ya da çevre yolundan çileli çileli devam ederiz hayat yolunda. Ama unutmayalım ikisinin de son durağı aynıdır…

Bugünün şiiri…

Çoğu insan farkında değil güzelliğinin,
Sözler çoğu zaman boş kalıyor onlar için
Oysaki Allah her kuluna ayrı bir güzellik vermiştir,
Onları tel tel, ince ince işlemiştir.

Eskiden yüzünde gülücük eksik olmazdı,
Şimdi yüzüme dahi bakmıyorsun,
Önceden olsa gönlüm böyle yanmazdı,
Sana ne kadar değer verdiğimi bilmiyorsun.

Güzel gözlerin öfke saçıyor etrafa,
Duygularını sanki kaldırmışsın rafa,
Kafanı kaldır bak bir etrafa ,
Bir yanımda sen varsın ben öbür yanda.

Umudum yok aslında senden yana,
Hiç sanmıyorum gönlünün benle dolacağına,
Gözlerinden benim için yaşlar akacağına,
Umudum yok gülüm!
Sen yoluna, ben yoluma…

Bir defa sevmek hayatta...

2009-05-16T11:24:00.000-07:00

Hiç düşündünüz mü? Hüzünlere biz mi ittik kendimizi, yoksa hayat mı ya da gidenler mi? Bitmek tükenmek bilmeyen bir hasretti bizimkisi; yare uzanan ve yardan ayrılmamacasına onda kalan. Bırakın drama filmleri, komedi filmlerinde bile iç dünyamıza dokunacak bir sahne bulup gözlerimize hakim olamıyorduk.

Bu kadar mı zordu başka gönüllere kanca atmak? Yoksa biz de hayatta sadece birini sevenlerden miydik? Eğer hakikaten öyleyse yani bir kere sevdiysek, ondan başkasıyla görmediysek son nefes verdiğimiz anı, ondan başkasını dayanak görmediysek kendimize, bırakmayalım peşini sevdamızın, sarılalım ona sıkı sıkı, bir gün mutlaka dönecek umuduyla kandıralım kendimizi, gerekirse yanalım, yakalım gönülleri ve şu satırları söylercesine savaşalım hayatla;

Bitti, bitmedi, ha başladı, başlayacak,
Sevda savaşı varmış yanınıza alın kapkacak,
İçlerini ümitlerinizle doldurun…
Korkmayın!
Akacaksa kan burnumuzdan aşktan akacak.

Eğer bu düşüncelerin yakınından bile geçmiyorsak;

‘yani hissettiklerim zamanında
ama aynı zamanda hissetmediklerim şu anda’

diyeceğimiz günler mutlaka gelecektir. Bekleyelim ve görelim…

Bugünün şiiri; asla unutmayacağım, tek sevdiğime gitsin. Yazılanları hatırlaması ve unutmaması ümidiyle… Umarım beğenirsiniz.

HATIRLAR MISIN?

Hatırlar mısın?
Gülhane Parkı’nda bir bankta otururduk,
Sen hiç hatırlayamazdın ben bulurdum bankımızı,
Ne sohbetler ederdik orda,
Hepsi bir bir aklımda…
Ayrıldıktan sonra her İstanbul’a gittiğimde tek adresimdi,
Ayak izlerin kazınmıştı sanki oraya,
Sensiz seni yaşamaya çalışıyordum orda.
Bir senin yerine konuşurdum, bir kendi yerime,
Öyle tatlı sohbetler ederdim ki olmayan senle,
Ve orda olan, aslında senin olan benle.
Hayaline seni anlatıyordum,
Ne garip ki o da anlayamadı seni.
Anlam veremedi senin vefasızlığına,
Halbuki o çok vefalıydı sana nazire yaparcasına.
Sensiz seni yaşamak,
Son ayrıldığımız yerde; adliyenin önünde,
Sarılan çiftlere bakmak,
Yetmiyor artık bana,
Ya çıkmalıydım sevda yolunda bir basamak,
Ya da sensiz haramdı bana artık yaşamak,
Belki de boşunaydı artık sevdayla savaşmak.

Bir takım sorular...

2009-05-15T10:54:00.000-07:00

Beni unutmana nasıl izin verebilirim ki…Peşinde koştuğun sevda mı yoksa yalan mı bilemedim. Ne istedin hayattan çözemedim ben seni. Ama beni istemediğin kesindi. Sensiz olmayacağını düşünürdüm hep ancak unuttuğum bir şey vardı. Sen yokken de hayat devam etmemiş miydi? Yoksa yokluğun senden de öncesinde içimde bir aranış mıydı ya da seni mi bekliyordu gönül?

Hiç bu soruları sordunuz mu dostlar kendinize bilemem. Ancak mutlaka sormalıyız, bunu biliyorum. Gidenin ardından ‘sensiz yaşayamam’ kelimelerinin sarf edilmesi ne kadar doğru? Emin olun, siz sevginin tadını aldınız ve bu tadı yakalamışken ellerinizden kayıp gitmesine katlanamıyorsunuz ve adeta şu satırlar dökülüyor, her sevda baskınından sonra sevenin dilinden;

Döner, dönmez, olur, olmaz,
Ömrümün baharında güllerim bir daha böyle solmaz,
Dönsen de, dönmesen de, olsa da, olmasa da,
Gözlerim asla yaş ile dolmaz,
Derim ama…
Yerin dolmaz, sensizlik olmaz…

Ama dostlar ben hayattan şunu öğrendim ki; eğer alınyazınızda ‘o’ yoksa hoplasanız da, zıplasanız da, en güzel aşk şiirlerinizi ona yazsanız da hiçbir şey fark etmez. Tabii şöyle bir durum var, söylüyorum ama ben uyguluyor muyum? Kim uygulayabilmiş ki…

Bugünün şiirine geçelim. Umarım beğenirsiniz.

Sevda haritaları çiziyorum bugünlerde,
Seni arıyorum senin olmadığın yerlerde,
Kalbimle çatışıyor, gönlümle savaşıyorum,
İmkansızı istiyorum, seni istiyorum.

Olmadı sensiz kaldım bu dünyada,
Alışırım sanmıştım yokluğuna,
Ama zaman hep senden yana,
Yetmedi bu ömür, sensiz bana.

Asıl merkez

2009-05-14T10:44:00.000-07:00

Bazen gözler susar, gönül konuşur; bazen gönül susar, gözler konuşur. İkisi de aynı şeyi söyler belki, ancak söylemek istemezler bazen. Çünkü emin değildir insan karşısındakinden.

Çoğumuz bilmeyiz ki; insanın bir konu hakkındaki ilk fikri aslında yüreğinde doğar. Sonra beyindeki küçük yüreğe gider ve daha sonra beyinde yorumlanır. (gülüyorsunuz farkındayım) Ana organımız aslında 3. sırada kendi alanında… Yani aklınıza ilk gelen aslında yüreğinize gelir, en sade haliyle. Beyin şekillendirir bunu, acaba yanlış mı yapar doğru mu? Karar vermek size kalmış. Ancak kendi yorumumu belirteyim; hayatın rengini yakalamak isteyenler yüreğinin sözünü dinler, ama bazısı da vardır ki alınyazısını öyle bir kurcalar ki, yürekten geleni öyle bir yoğururlar ki, ne son halinden bir şey anlarlar, ne de ilk halini hatırlayabilirler…

Aslında her şey yüreğimizde saklı, hayatımız için tüm renkler orda, görmeyi bilene… Bence koyuverelim gitsin. Her şey en doğal haliyle kalsın…

Artık şiire geçeyim. Serimiz dün bittiğine göre bugün beğenilerinize başka bir şiirimi sunayım. Umarım beğenirsiniz.

BİR SORUM VAR, PARDON! İKİ…

yariM sana bir soru sormak istiyorum,
Sen beni gerçekten, hakikaten, yürekten sevdin mi?
Pardon! Duyamadım, evet mi dedin?
O zaman bir soru daha sorayım,
Gerçekten sevmek nedir senin gözünde?
Sevdiğim dediğini yarı yolda bırakmak mıdır?
Gözleri sevgisindendir, senden başka bir şey görmezken,
Onu dibi görünmeyen bir çukura atmak mıdır?
Ayrılığın sebebini kendin bile bilmezken,
Onu üç kuruşa satmak mıdır?
O arkandan ağlarken,
Deri koltuğuna yaslanıp, üzerine keyifle bir sigara yakmak mıdır?
Serzenişlerini görmezden gelip,
Nasılsa unutur deyip,
Arkana bile bakmadan kaçmak mıdır?
Pardon! Bir şey mi dedin?
Hayır, hayır, hiçbir şey demedin,
Sadece yine arkana bile bakmadan çekip gittin…
Ben cevaplayayım bari senin yerine,
Gerçekten sevmek;
Sevdiğin seni bir an bile görmek istemezken,
Onu ömrünün her anında yanında görmek istemektir.
O sana gönlünün küçük bir köşesini bile vermezken,
Tüm yüreğinle ona gitmektir.
Bazen bitmektir,
Sevdası uğruna silinmektir.
Gerçekleri görmemektir,
Görememektir.
Yıllardır görmesen de,
Ona hala yariM diyebilmektir.
Onun adının bulunmadığı hiçbir sohbette bulunmamaktır,
Onun adının geçtiği bir sohbette ortalığı birbirine katmaktır bazen,
Yanmaktır, ama yılmamaktır asla,
Bir gün döner umuduyla kandırmaktır kendini,
Ve sormaktır kendine nedir acaba sevdanın dini?

Belki de...

2009-05-13T10:50:00.000-07:00

‘Özledim seni’ kelimelerini özgürce söyleyebildiğimiz günleri özletmesin kimseye Allah ya da özletmeli belki de gidenlerin kıymetini anlamamız için. Elimizde hayat diye adlandırdığımız sadece 1 beyaz kağıdımız varsa boşuna karalatmasın Allah bize ya da karalatmalı belki de kağıdın geriye kalan kısımlarını boşuna karalamayalım diye…

Sevdiğimiz ama kıymetimizi bilmeyen gönülleri unuttursun bize Allah ya da unutturmamalı belki de, kıymet verdiklerimizin gerçek yüzlerini görüp eşekler gibi pişman olalım diye ya da görmemeliyiz belki de, bir daha gözlerimiz kapalı sevdaya yürümeyelim diye, yürümeliyiz belki de, bundan böyle sevginin yanından dahi geçmeyelim diye…

Ya da sevmeliyiz belki de doğru olanı doğru zamanda bulalım diye…Belki de hayat sevince güzeldir diye…

Serinin son şiirini beğenilerinize sunuyorum…

KÜÇÜK Bİ HİKAYE-3

Trabzon’dayım…
Her zamanki gibi geçmiyor;
Günler, saatler hatta dakikalar,
Sensiz bir saniyem bile geçmiyor.
Seni unutmak için yaktığım,
Ama sonra eşekler gibi pişman olduğum fotoğrafların hayal meyal gözümün önünde,
Her saniyemde…
İlk zamanlar bakıp bakıp ağladığım fotoğrafların,
Dön diye yalvardığım,
Her gün dertleştiğim fotoğrafların.
Niye bunları söylüyorum fayda etmeyeceğini bile bile bilmiyorum,
Umut işte…
‘özledim seni’ kelimelerini özgürce söyleyebildiğim günleri özledim.
Lütfen yanlış anlama beni,
Bunları yazmamdaki amaç;
Seni sıkıntıya sokmak değil,
Sadece sevgimi ifade etmek.
Ben seninle ömrümün her saniyesini geçirmek isterken,
Belki sen benimle bir saniye bile geçirmek istemiyorsun,
Ama yariM!!!
ALLAH aşkına,
Yalvarıyorum,
Bir şans daha ver bana,
Bize…
Diyorum ancak yine cevap gelmeyecek biliyorum.
Hayırlı geceler…

İyi mi, kötü mü?

2009-05-12T10:59:00.000-07:00

‘Hayat çekilen acıların bileşkesidir’ dedi; Atalay hocam. Beni böyle teselli etmek istedi belki de. Belki de hayat buydu. Hep iki yol vardı ve olacak önümüzde; biri iyi olan yol, diğeri ise kötü olan…Hangisini seçersek seçelim kötü oldu değil mi? Çünkü hep bir şeyi unuttuk, iyi olan yola girdiğimizde de karşımıza iki yol çıkacaktı, aynı zamanda kötü olanda da…

Hep kötü olanı yaptık ve acılar bileşkesi oldu hayatımız…Acaba hiç mi etken olmadı, bizi kötü olan yola iten. Yoksa biz mi verdik o şansı onlara? Aynen öyle biz verdik, engel olabilirdik belki de, ama olmadık, tam ordaydık halbuki…

Ordaydım, tam ordaydım!
Gözlerimin gözlerinle kesiştiği yerde,
Yüreğimin gönlüne kanca attığı yerde,
Ve tam da o kancayı kökünden koparttığın yerde.

Ama ben kendi adıma hiç pişman olmadım dostlar. İsyan ettiğim zamanlar oldu elbette. İster doğru, ister yanlış…İsterseniz yerden yere vurun beni. Belki de içinde ‘o’ olduğu için acı bile hoşuma gitti. Git dedi! Ama ben hep ordaydım, ordaydım…

Bahtsız sultanım bahtını açmaya geldim,
Sonunu gördüğün yolda sonsuzun olmaya geldim,
Sensiz olmaktansa seninle kaybolmayı seçtim,
Gitme, git deme, senle kalmaya geldim.

Belki bileşkeye bir halka daha ekledim. Ama dedim ya dostlar; pişman değilim, değildim, olmayacağım da…

Gönlümün orta yerine kazıdığım ismin silinir mi sanıyorsun,
Güldüğüme bakma!
Hayatımın acılar bileşkesine katıldın, kanıyorsun…

Alın size bir yol daha; iyi olan mı, kötü olan mı?

Yazımda ilham kaynağı olan ve profesörlüğün neredeyse hem zemin olduğu günümüzde bu ünvanın hakkını verebilen nadir insanlardan olan Atalay hocama çok teşekkür ediyorum.

Neyse daha fazla uzatmadan dün yayınlamaya başladığım serinin ikinci parçasını beğenilerinize sunayım.

KÜÇÜK Bİ HİKAYE-2

Yarın dönüyorum Trabzon’a,
Bir kere bile göremedim ya seni,
Ona yanıyorum…
Uzaktan bir kerecik gül yüzünü görsem bile yeterdi.
Ama olsun görebilme umudu da güzeldi.
Senden nefret etmeyi çok denedim biliyor musun?
İlk zamanlardaki sana haykırmalarım bile sadece dilimdeydi,
Telefonu kapattıktan sonra dön diye ALLAH’a yalvarıyordum.
Son 1,5 senenin belki de 1 senesini bunun için harcadım,
Nefret edebilmek için…
Çünkü biliyordum sen bir karar verdiğinde,
Geri dönüşü olmaz.
Bunu dilimle söylediğim gibi,
Gönlümle söyleyemedim,
Söz dinletemedim ona bir türlü,
Gerçi bırak gönlümü,
Gözlerime bile söz dinletemiyorum daha…
Neyse çok konuştum yine,
Hayırlı geceler…
Heee unutmadan,
Hayat hep gülsün sana inşALLAH,
Sana en büyük bedduam bana kalırsın,
İnşALLAH.

Derdimiz aşkımız...

2009-05-11T10:29:00.000-07:00

Aşk diye bir şey var mıdır, iki insan arasında bilemedim dostlar…Allah aşkı vardır elbette, insan fıtratında…Ancak kimisi su yüzündedir, kimisi suyun derinliklerine gömmüştür aşkını. Bence insanoğlunun aşk diye adlandırdığı şey heyecan duygusundan başka bir şey değildir.(Aman hemen cephe almayın bana) Çünkü sadece Allah’adır aşk; yani kusursuz olanadır. Hangimiz aşkım dediğimiz kişiden zarar görmedik ki, hangisinin kusuru yoktu…Şu Dünya’da var mıdır, aşka da sevgiye de yeri geldiğinde sövmeyen…Yoktur dostlarım, yoktur…

Şimdi karar verme zamanıdır bence. Beklemekte mi kalacak gönüller, yoksa sevgili şair Ümit Yaşar Oğuzcan’a nazire yaparcasına (Milyon Kere Ayten şiiri) her günümüz Ayten ile mi başlayacak?

Belki ikinci gün için ağır bir giriş oldu, ama sakın yanlış anlamayın dostlar; ben de sevdim tabiî ki sizler gibi…Hem de öyle sevdim ki, her şey onunla başlamıştı, onunla bitti…Benim derdim aşklaydı, acaba gerçek miydi, sahte miydi?

Şimdi izninizle 3 kısımdan oluşan, ama sevdamın küçük bir kısmını anlatan şiir serimin ilk parçasını sizlerle paylaşayım. Umarım beğenirsiniz, umarım herkes için bir şeyler vardır içinde…Umarım onunla başlayıp, onunla bitmemiştir hayatınız…

KÜÇÜK Bİ HİKAYE-1

İstanbul’dayım…
Ve geldiğim günden beri geçebileceğin yolları her gün arşınladım,
Belki bir anlık görebilirim diye
Ama amacım asla rahatsız etmek,
Seninle konuşmak değildi.
Sadece görmek,
Birazcıkta olsa özlemimi dindirmek.
Zaten buraya gelme amacım da buydu,
Gerçi seni mesaj atmam bile rahatsız ediyor,
Biliyorum…
Senin yerinde olsam ben de rahatsız olurdum.
Ama bırak ta en azından sevgimin birazını ifade edebiliyim,
yariM yalvarıyorum,
Bir kerecik olsun gözlerimin içine bak,
Eğer şu dünya üzerinde birisi daha varsa sana benim gibi bakabilecek,
Yemin ediyorum geçtiğin yoldan dahi geçmem.
Ben senden başka sevmedim sevmeyeceğim de,
Ömrümün sonunu senden başkasıyla görmedim, görmeyeceğim de,
Aynı yastığa senden başkasıyla baş koymayı düşünmedim, düşünmeyeceğim de,
Hayatta ne olursa olsun sen yanımda ol,
Razıyım…
Biliyorum yine cevap gelmeyecek belki,
Belki yeter artık diyeceksin,
Belki de bunu çoktan söyledin.
Ama bil ki;
Ömrümün sonuna kadar bekleyeceğim seni,
Yalvarıyorum kızma bana,
Dayanamadım karaladım yine bir şeyler işte,
Hayırlı geceler…

Hayırlı olsun...

2009-05-10T12:11:00.000-07:00

Merhabalar, nasıl oldu, nasıl yaptım, bilmiyorum. Hep çok sevdiğim arkadaşım Serkan'ın suçu sanırım. Onu tanıdığımdan beri beni her platformda bir sonraki basamağa itmeye çalışıyor. Umarım onun bu çabalarına da layık olabilirim.

Hanefi ocak kimdir, sorusu aslında çok basit cevaplanabilir. Özgeçmişi olmayan özgeleceğini sevdiği dostları yardımıyla oluşturmaya çalışan sade bir vatandaştır.

Bu blog niye kurulmuştur, işte bu sorusunun cevabı her ne kadar kısa olsa da aslında gönüllerde deryalar kadar geniş yeri vardır. Beklemeye alınmış gönüllerdir bu sorunun cevabı...Gidenlerden sonra yeniden sevme çabasıdır aslında...

Hayırlısıyla ilk şiirimi yayınlamak isterim. Umarım beğenirsiniz...

BEKLEMEYE ALDIM GÖNLÜMÜ

Beklemeye aldım gönlümü…

Hüznümü gömdüm hiç benim olmayan,

Ama bana çok yakın topraklara…

Asil sevdama Zincirlikuyu’da yer arıyorum olanlardan sonra,

Hazmettiklerim boğazımda acı bir tat bıraksa da,

Olamaz diyorum hala olanlara,

Ve yanıyor ciğerlerim sensiz içine çektiği her havada…

Bilmem, son günümüzü hatırlar mısın?

Hani Sultanahmet adliyesinin önüydü,

Sarılmandan belliydi zaten,

O gün aslında hakimin ayrılık fermanını imzalamasının ilk günüydü.

Seni seviyorum, neden anlamadın, gülüm!

Ne istedin önce göklere çıkartıp,

Sonra yerin dibine soktuğun benden,

Ne istedin önce sarıp sarmalayıp,

Sonra gönlünden kovduğun sevgimden,

Ben seni anlayamadım, gülüm!

Arkana bile bakmadan çekip gitmeni anlayamadım…

Dedim ya beklemeye aldım,

Seni beklemeye alışmış gönlümü,

Olmayan sana adadım ömrümün her gününü…

Şu bendeki hayata bak, gülüm!

Bir seni sevdim kalbimden taşarcasına,

Haremken haram oldun gönlümden kaçarcasına,

İmkansızım oldun, neden?

Neden sevemedin beni, sevdama akarcasına.

Gözlerdir derdim hep, sözleri kavratan,

Eceldir derdim hep, Azrail’i tanıtan,

Sendin derdim hep,

Beni benden alan,

Peki ne oldu arda kalan?

Beklemeye alınmış bir gönül ve koskoca bir yalan…